رفتن به مطلب
Negarita

توضیح المسائل آیت الله نوری همدانی (مد ظله العالی)

پست های پیشنهاد شده

[align=CENTER]

وضو

(مساله 237) در وضو واجب است صورت ودستها را بشويند و جلوي سرو روي پاها را مسح کنند.

(مساله 238) درازاي صورت را بايد ازبالاي پيشاني جائي که موي سر بيرون مي آيد تا آخر چانه شست. و پهناي آن به مقداري که بين انگشت وسط وشست قرار ميگيرد بايد شسته شود، و اگر مختصري از اين مقدار را نشويد، وضو باطل است وبراي آنکه يقين کند اين مقدار کاملاً شسته شده بايد کمي اطراف آن را هم بشويد.

(مساله 239) اگرصورت يا دست کسي کوچکتر يا بزرگتر از معمول مردم باشد بايد ملاحظه کند که مردمان معمولي تا کجاي صورت خود را مي شويند، او هم تا همانجا را بشويد. واگر دست و صورتش هر دو برخلاف معمول باشد، ولي با هم متناسب باشند، لازم نيست ملاحظه معمول را بکند، بلکه به دستوري که در مساله پيش گفته شد وضو بگيرد و نيز اگر در پيشاني او مو روئيده يا جلوي سرش مو ندارد بايد به اندازهمعمول، پيشاني را بشويد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

مساله 240) اگر احتمال دهد چرک يا چيز ديگري در ابروها و گوشه هاي چشم و لب او هست که نمي گذارد آب به آنها برسد چنانچه احتمال او در نظر مردم بجا باشد، بايد پيش از وضو، وارسي کند که اگر هست برطرف نمايد.

(مساله 241) اگر پوست صورت از لاي مو پيدا باشد، بايد آب را به پوست برساند و اگر پيدا نباشد، شستن مو کافي است و ساندن آب به زير آن لازم نيست.

(مساله 242) اگر شک کند که پوست صورت از لاي مو پيدا است يا نه، بنابر احتياط واجب بايد مو را بشويد و آب را به پوست هم برساند(مساله 243) شستن توي بيني و مقداري از لب و چشم که در وقت بستن، ديده نمي شود واجب نيست، ولي براي آنکه يقين کند از جاهائي که بايد شسته شود چيزي باقي نمانده، واجب است مقداري از آنها را هم بشويد. وکسي که نمي دانسته بايد اين مقدار را بشويد، اگر نداند در وضو هائي که گرفته اين مقدار را شسته يا نه، نمازهائي که خوانده صحيح است.

(مساله 244) بايد صورت و دست ها را از بالا به پائين شست و اگر از پائين به بالا بشويد، باطل است.

(مساله 245) اگر دست را تر کند و به صورت و دستها بکشد، چنانچه تري دست بقدري باشد که به واسطه کشيدن دست، آب کمي بر آنها جاري شود، کافي است.

(مساله 246) بعدازشستن صورت بايد دست وبعد ازآن دست چپ را از آرنج تا سر انگشتها بشويد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 247) براي آنکه يقين کند آرنج را کاملاً شسته، بايد مقداري بالاتر از آرنج را هم بشويد.

(مساله 248) کسي که پيش از شستن صورت دستهاي خود را تا مچ شسته،در موقع وضو بايد تا سر انگشتان را بشويد. واگر فقط تا مچ را بشويد وضوي او باطل است.

(مساله 249) در وضو شستن صورت و دستها مرتبه اول واجب و مرتبه دوم جايز و مرتبه سوم و بيشتر از آن حرام مي باشد و اينکه کدام شستن اول يا دوم يا سوم است. بستگي به قصد گيرنده وضو دارد، نه به تعداد دفعاتي که آب به صورت مي ريزد.

(مساله 250) بعد از شستن هر دو دست بايد جلوي سر را با تري آب وضو که در دست مانده،مسح کند و احتياط واجب آن است که با دست راست باشد هر چند لازم نيست که از بالا به پائين مسح نمايد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 251) يک قسمت از چهار قسمت سر. که مقابل پيشاني است جاي مسح مي باشد و هر جاي اين قسمت را به هر اندازه مسح کند کافي است، اگر چه احتياط مستحب آن است که از درازا به اندازه درازاي يک انگشت و از پهنا به اندازه پهناي سه انگشت بسته، مسح نمايد.

(مساله 252) لازم نيست مسح سر بر پوست آن باشد، بلکه بر موي جلوي سر هم صحيح است، ولي کسي که موي جلوي سر او به اندازه اي بلند است که اگر مثلا شانه کند به صورتش مي ريزد، يا به جاهاي ديگر سر، که خارج از جلو سر است مي رسد، بايد بيخ موها را مسح کند، يا فرق سر را باز کرده، پوست سر را مسح نمايد و اگر موهائي را که به صورت مي ريزد يا به جاهاي ديگر سر مي رسد، جلوي سر جمع کند و بر آنها مسح نمايد يا بر موي جاهاي ديگر سر، که جلوي آن آمده مسح کند، باطل است.

(مساله 253) بعد از مسح سر بايد با تري آب وضو که در دست مانده، روي پاها را از سر يکي از انگشتها تا بر آمدگي روي پ، مسح کند.

(مساله 254) پهناي مسح پا به هر اندازه باشد کافي است، ولي بهتر آن است که به اندازه پهناي سه انگشت بسته مسح نمايد، و بهتر از مسح تمام روي پا است.

(مساله 255) اگر در مسح پا همه را روي پا بگذارد و کمي بکشد، صحيح است.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 256) در مسح سر و روي پا بايد دست را روي آنها بکشد و اگر دست را نگهدارد و سر يا پا را به آن بکشد وضو باطل است، ولي اگر موقعي که دست را مي کشد سر يا پا مختصري حرکت کند، اشکال ندارد.

(مساله 257) جاي مسح بايد خشک باشد و اگر بقدري تر باشد که رطوبت کف دست به آن اثر نکند، مسح باطل است. ولي اگر تري آن بقدري کم باشد که رطوبتي که بعد از مسح در آن ديده مي شود بگويند فقط از تري کف دست است. اشکال ندارد.

(مساله 258) اگر براي مسح رطوبتي در کف دست نمانده باشد، نمي تواند دست را با آب خارج تر کند، بلکه بايد از اعضاء ديگر وضو رطوبت بگيرد و با آن مسح نمايد.

(مساله 259) اگر رطوبت کف دست فقط به اندازه مسح سر باشد، مي تواند سر را با همان رطوبت مسح کند و براي مسح پاها از اعضاء ديگر وضو رطوبت بگيرد.

(مساله 260) مسح کردن از روي جوراب و کفش باطل است، ولي اگر به واسطه سرماي شديد يا ترس از دزد و درنده و مانند اينها نتواند کفش يا جوراب را بيرون آورد، مسح کردن بر آن اشکال ندارد و اگر روي کفش نجس باشد بايد چيز پاکي بر آن بيندازد و بر آن چيز مسح کند.

(مساله 261) اگر روي پا نجس باشد و نتواند براي مسح، ‌آن را آب بکشد، بايد تيمم نمايد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

وضوي ارتماسي

(مساله 262) وضوي ارتماسي آن است که انسان صورت و دستها را به قصد وضو در آب فرو برد يا آنها را در آب فرو برد و به قصد وضو بيرون آورده، ولي مسح با تري آن دست اشکال دارد، بنابراين دست چپ را نبايد ارتماسي شست.

(مساله 263) در وضوي ارتماسي هم بايد صورت و دستها از بالا به پائين شسته شود، پس اگر و قتي که صورت و دستها را در آب فرو مي برد قصد وضو کند، بايد صورت را از طرف پيشاني و دستها را از طرف آرنج در آب فرو برد و اگر موقع بيرون آوردن ازآب قصد وضو کند، بايد صورت را از طرف پيشاني و دستها را زا طرف آرنج بيرون آورد.

(مساله 264) اگر وضوي بعضي از اعضاء را ارتماسي و بعضي را غير ارتماسي انجام دهد، اشکال ندارد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

دعاهائي که موقع وضو گرفتن مستحب است

(مساله 265) کسي که وضو مي گيرد مستحب است موقعي که نگاهش به آب مي افتاد بگويد: ِبسمِ اللهِ و باللهِ و الحمدلِله الذي جَعل الماءَ طهُوراً وَ لم يجَعلهُ نَجِساً و موقعي که پيش از وضو دست خود را مي شويد بگويد: اللهّم اجعلني منَ التوابينَ و اجعلني مِن المُتطهرينَ و در وقت مضمضه کردن يعني آب در دهان گردانيدن بگويد: اللهمّ لقنِي حُجتي يومَ القاکَ وَ اطلِق لساني بذکرکَ و در وقت استنشاق يعني آب در بيني کردن بگويد: اللُهّم لاتُحرم عَلي ريحَ الجنهِ و اجعلني ممّن يشُم ريحَها و رو حَها و طيبَها و موقع شستن رو بگويد: اللّهُم بّيض وجهي يومَ تسودُ فيه الوجوهُ و لاتُسَود وَجهي يومَ تبيضُ فيه الوُجوهُ ودر وقت شستن دست راست بخواند: اللهّم اعطني کتِابي بيَميني و الخُلد في الجنانِ بيَساري و حَاسبني حساباً يسيراً و موقع شستن دست چپ بگويد: اللهُم لاتُعطني مغلولهً الي عنُقي و اعوذُ بک مِن مقطعاتِ النيرانِ و موقعي که سر را مسح مي کند بگويد:اللّهم غَشني بِرحمتکَ و برَکاتک و عفوکَ و در وقت مسح پا بخواند: اللّهُم ثبَتني علي الصراط يومَ تزلُ فيه الاقدامُ و اجعَل سعيي فيما يرضيکَ عَني يا ذالجلالِ و الاکرامِ.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

شرائط وضو

شرائط صحيح بودن وضو سيزده چيز است:

شرط اول – آن که آب وضو پاک با شد.

شرط دوم – آنکه مطلق باشد و معناي مطلق و مضاف در فصل آبها گذشت.

شرط سوم – آنکه آب وضو مباح باشد.

(مساله 266) وضو با آب نجس و آب مضاف باطل است، اگر چه انسان نجس بودن يا مضاف بودن آن را نداند يا فراموش کرده باشد، و اگر با آن وضو نمازي هم خوانده باشد، بايد آن نماز را دوباره با وضوي صحيح بخواند.

(مساله 267) اگر غير از آب گل آلود و مضاف، آب ديگري براي وضو ندارد، چنانچه وقت نماز تنگ است بايد تيمم کند و اگر وقت دارد، احتياط واجب آن است که آب را بگذارد تا صاف و ته نشين شود و وضو بگيرد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 268) وضو با آب غصبي و يا آبي که معلوم نيست صاحب آن راضي است يا نه، حرام و باطل است، ولي اگر سابقاً راضي بوده و انسان نمي داند که از رضايتش برگشته يا نه، وضو صحيح است و نيز اگر آب وضو از صورت و دستها در جاي غصبي بريزد وضوي او صحيح است.

(مساله 269) وضو گرفتن از حوض مدرسه اي که انسان نمي داند آن حوض را براي همه مردم وقف کرده اند يا براي محصلين همان مدرسه، در صورتي که معمولا مردم از آب آن وضو بگيرند، اشکال ندارد.

(مساله 270) کسي که نمي خواهد در مسجدي نماز بخواند، اگر نداند حوض آن را براي همه مردم وقف کرده اند يا براي کساني که در آنجا نماز مي خوانند نمي تواند از حوض آن وضو بگيرد، ولي اگر معمولا کساني هم که نمي خواهند در آنجا نماز بخوانند از حوض آن وضو مي گيرند، مي تواند از حوض آن، وضو بگيرد.

(مساله 271) وضو گرفتن از حوض تيمچه ها و مسافر خانه ها و مانند اينها براي کساني که ساکن آنجا ها نيستند، در صورتي صحيح است که معمولا کساني هم که ساکن آنجا ها نيستند با آب آنها وضو بگيرند.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 272) وضو گرفتن در نهرهاي بزرگ اگر چه انسان نداند که صاحب آن ها راضي است، اشکال ندارد ولي اگر صاحب آنها از وضو گرفتن نهي کند، احتياط واجب آن است که با آب آنها وضو نگيرند.

(مساله 273) اگر فراموش کند آب غصبي است و با آن وضو بگيرد، صحيح است، اگر چه خودش آب را غصب کرده باشد.

شرط چهارم – آنکه ظرف آب وضو، مباح باشد.

شرط پنجم – آنکه ظرف آب وضو، طلا و نقره نباشد.

(مساله 274) اگر آب وضو در ظرف غصبي يا طلا يا نقره باشد و غير از آن، آب ديگري ندارد بايد تيمم کند و اگر وضو بگيرد در ظرف غصبي باطل است و در ظرف طلا يا نقره بنابر احتياط واجب بايد تيمم کند و اگر آب ديگري دارد چنانچه در ظرف غصبي يا طلا و نقره وضوي ارتماسي بگيرد يا با آنها آب را به صورت و دستها بريزد، وضوي او به احتياط واجب باطل است و در صورتي که با مشت يا چيز ديگر، آب را از آنها بردارد و به صورت و دستها بريزد، وضوي او صحيح است هر چند به وسيله آب برداشتن، مرتکب معصيت شده است.

(مساله 275) اگر در حوضي که مثلا يک آجر يا سنگ آند غصبي است، وضو بگيرد صحيح است، ولي اگر وضوي او تصرف در غصب حساب شود. گناهکار است.

(مساله 276) اگر در صحن يکي از امامان يا امامزادگان که سابقا قبرستان بوده، حوض يا نهري بسازند، چنانچه انسان نداند که زمين صحن را براي قبرستان وقف کرده اند، وضو گرفتن در آن حوض و نهر اشکال ندارد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 277) اگر پيش از تمام شدن وضو، جائي را که شسته يا مسح کرده نجس شود، وضو صحيح است.

(مساله 278) اگر غير از اعضاء وضو جائي از بدن نجس باشد، وضو صحيح است. ولي اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نکرده باشد، احتياط مستحب آن است که اول آن را تطهير نکرده باشد، احتياط مستحب آن است که اول آن تطهير کند بعد وضو بگيرد.

(مساله 279) اگر يکي از اعضاءوضو نجس باشد و بعد از وضو شک کند که پيش از وضو آنجا را آب کشيده يا نه. چنانچه در موقع وضو ملتفت پاک بودن و نجس بودن آنجا نبوده وضو باطل است و اگر مي داند ملتفت بوده، يا شک دارد که ملتفت بوده يا نه وضو صحيح است، و در هر صورت جائي را که نجس بوده بايد آب کشيد.

(مساله 280) اگر در صورت يا دستها بريدگي يا زخمي است که خون آن بند نمي آيد، و آب براي آن ضرر ندارد، بايد در آب کر يا جاري فرو برد و قدري فشار دهد که خون بند بيايد، و انگشت خود را روي زخم يا بريدگي در زير آب از بالا به پائين بکشد تا آب بر آن جاري شود.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

شرط هفتم – آنکه وقت براي وضو و نماز کافي باشد.

(مساله 281) هر گاه وقت بقدري تنگ باشد که اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقداري از آن بعد از وقت خوانده مي شود، بايد تيمم کند ولي اگر براي وضو و تيمم يک اندازه وقت لازم باشد بايد وضو بگيرد.

(مساله 282) کسي که د ر تنگي وقت نماز بايد تيمم کند، اگر به جاي تيمم وضو بگيرد صحيح است چه براي آن نماز وضو بگيرد يا براي کار ديگر.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

شرط هشتم – آ نکه به قصد قربت يعني براي انجام فرمان خداوند عالم وضو بگيرد، و اگر براي خنک شدن يا به قصد ديگري وضو بگيرد، باطل است.

(مساله 283) لازم نيست نيت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند ولي بايد در تمام وضو متوجه باشد که وضو مي گيرد، بطوري که اگر از او بپرسند چه مي کني ؟ بگويد وضو مي گيرم.

شرط نهم- آنکه وضو را به ترتيبي که گفته شد بجا آورد، يعني اول صورت و بعد دست راست و بعد دست چپ را بشويد و بعد از آن سر و بعد پاها را مسح نمايد و بايد پاي راست را پيش از پاي چپ مسح کند و اگر به اين ترتيب وضو نگيرد باطل است.

شرط دهم- آنکه کارهاي وضو را پشت سر هم انجام دهد.

(مساله 284) اگر بين وضو بقدري فاصله شود که وقتي مي خواهد جائي را بشويد يا مسح کند، رطوبت جاهائي که پيش از آن شسته يا مسح کرده خشک شده باشد، وضو باطل است و اگر فقط رطوبت جائي که جلوتر از محلي است که مي خواهد بشويد يا مسح کند، خشک شده باشد مثلاً موقعي که مي خواهد دست چپ را بشويد رطوبت دست راست خشک شده باشد و صورت تر باشد، وضو صحيح است.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 285) اگر کارهاي وضو را پشت سر هم به جا آورد ولي به واسطه گرماي هوا يا حرارت زياد بدن و مانند اينها رطوبت خشک شود، وضوي او صحيح است.

(مساله 286) راه رفتن در بين وضو اشکال ندارد، پس اگر بعد از شستن صورت و دستها چند قدم راه برود و بعد سر و پا را مسح کند، وضوي او صحيح است.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

شرط يازدهم- آنکه شستن صورت و دستها و مسح سر و پاها را خود انسان انجام دهد و اگر ديگري او را وضو دهد، يا در رساندن آب به صورت و دستها و مسح سر و پاها به او کمک نمايد، وضو باطل است.

(مساله 287) کسي که نمي تواند وضو بگيرد بايد نائب بگيرد که او را وضو دهد. و چنانچه مزد هم بخواهد، در صورتي که بتواند بايد بدهد، ولي خود او نيت وضو کند و با دست خود مسح نمايد و اگر نمي تواند بايد نائبش دست او را بگيرد و به جاي مسح او بکشد، و اگر اين هم ممکن نيست بايد از دست او رطوبت بگيرد و با آن رطوبت، سر و پاي او را مسح بکند.

(مساله 288) هر کدام از کارهاي وضو را که مي تواند به تنهائي انجام دهد، نبايد در آن کمک بگيرد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

شرط دوازدهم – آنکه استعمال آب براي او مانعي نداشته باشد.

(مساله 289) کسي که مي ترسد که اگر وضو بگيرد، مريض شود يا اگر آب را به مصرف وضو برساند تشنه بماند نبايد وضو بگيرد. بلکه اگر نداند که آب براي او ضرر دارد و وضو بگيرد. و بعد بفهمد ضرر داشته، احتياط واجب آن است که تيمم کند و با آن وضو نماز نخواند و اگر با آن وضو نمازي بجاآورده، دوباره آن را انجام دهد.

(مساله 290) اگر رساندن آب به صورت و دستها به مقدار کمي وضو با آن صحيح است ضرر ندارد و بيشتر از آن ضرر داشته باشد، بايد با همان مقدار، وضو بگيرد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

شرط سيزدهم – آنکه در اعضاء وضو مانعي از رسيدن آب نباشد.

(مساله 291) اگر مي داند چيزي به اعضاء وضو چسبيده ولي شک دارد که از رسيدن آب جلوگيري مي کند يا نه، بايد آن را برطرف کند يا آب را به زير آن برساند.

(مساله 292) اگر زير ناخن چرک باشد، وضو اشکال ندارد ولي اگر ناخن را بگيرند بايد براي وضو آن چرک را بر طرف کنند، و نيز اگر ناخن بيشتر از معمول بلند باشد، بايد چرک زير مقداري را که از معمول بلندتر است. برطرف نمايند.

(مساله 293) اگر درصورت ودستها وجلوي سر وروي پاها به واسطه سوختن يا چيز ديگر برآمدگي پيدا شود، شستن و مسح روي آن کافي است و چنانچه سوراخ شود رساندن آب به زير پوست لازم نيست، بلکه اگر پوست يک قسمت آن کنده شود، لازم نيست آب را به زير قسمتي که کنده نشده برساند، ولي چنانچه پوستي که کنده شده گاهي به بدن مي چسبد و گاهي بلند مي شود، بايد آن را قطع يا آب را به زير آن برساند.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 294) اگر انسان شک کند که به اعضاي وضوي او چيزي چسبيده يا نه چنانچه احتمال او درنظر مردم بجا باشد مثل آنکه بعد ازگل کاري،شک کند گل به دست او چسبيده يا نه، بايد وارسي کند يا بقدري دست بمالد که اطمينان پيدا کند که اگر بوده بر طرف شده يا آب به زير آن رسيده است.

(مساله 295) جائي را که بايد شست و مسح کرد هر قدر چرک باشد، اگر چرک آن مانع از رسيدن آب به بدن نباشد اشکال ندارد، و همچنين است اگر بعد از گچ کاري و مانند آن چيز سفيدي که جلوگيري از رسيدن آب به پوست نمي نمايد بر دست بماند، ولي اگر شک کند که با بودن آنها آب به بدن مي رسد يا نه، بايد آنها را بر طرف کند.

(مساله 296) اگر پيش از وضو بداند که در بعضي از اعضاء وضو مانعي از رسيدن آب هست و بعد از وضو شک کند که در موقع وضو آب را به آنجا رسانده يا نه وضوي او صحيح است، ولي اگر بداند که موقع وضو ملتفت آن مانع نبوده، بايد دوباره وضو بگيرد.

(مساله 297) اگر در بعضي از اعضاء وضو مانعي باشد که گاهي آب به خودي خود زير آن مي رسد و گاهي نمي رسد و انسان بعد از وضو شک کند که آب زير آن رسيده يا نه، چنانچه بداند موقع وضو ملتفت رسيدن آب به زير آن نبوده، واجب است، دوباره وضو بگيرد.

(مساله 298) اگر بعد از وضو چيزي که مانع از رسيدن آب است در اعضاء وضو ببيند و نداند موقع وضو بوده يا بعد پيدا شده، وضوي او صحيح است، ولي اگر بداند که در وقت وضو ملتفت آن مانع نبوده، احتياط واجب آن است که دوباره وضو بگيرد.

(مساله 299) اگر بعد از وضو شک کند چيزي که مانع رسيدن آب است در اعضاء وضو بوده يا نه، وضو صحيح است.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

احکام وضو

(مساله 300) کسي که در کارهاي وضو و شرائط آن مثل پاک بودن آب و غصبي نبودن آن خيلي شک مي کند، بايد به شک خود اعتنا نکند.

(مساله 301) اگر شک کند که وضوي او باطل شده يا نه. بنا مي گذارد که وضوي او باقي است، ولي اگر بعد از بول استبراء نکرده و وضو گرفته باشد و بعد از وضو رطوبتي از او بيرون آيد که نداند بول است يا چيز ديگر، وضوي او باطل است.

(مساله 302) کسي که شک دارد وضو گرفته يا نه، بايد وضو بگيرد.

(مساله 303) کسي که شک ميداند وضو گرفته و حدثي هم از او سر زده، مثلاً بول کرده، اگر نداند کدام جلوتر بوده، چنانچه پيش از نماز است بايد وضو بگيرد، و اگر در بين نماز است، بايد نماز را بشکند و وضو بگيرد و اگر بعد از نماز است بايد وضو بگيرد و بنابر احتياط واجب نمازي را که خوانده دوباره بخواند.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 304) اگر بعد از نماز شک کند که وضو گرفته يا نه نماز او صحيح است، ولي بايد براي نماز هاي بعد وضو بگيرد.

(مساله 305) اگر در بين نماز شک کند که وضو گرفته يا نه، نماز او باطل است و بايد وضو بگيرد و نماز را بخواند.

(مساله 306) اگر بعد از نماز شک کند، که قبل از نماز وضوي او باطل شده يا بعد از نماز نمازي که خوانده صحيح است.

(مساله 307) اگر انسان مرضي دارد که بول او قطره قطره مي ريزد يا نمي تواند از بيرون آمدن غائط خودداري کند، چنانچه يقين دارد که از اول وقت نماز تا آخر آن به مقدار وضو گرفتن و نماز خواندن مهلت پيدا مي کند، بايد نماز را در وقتي که مهلت پيدا مي کند بخواند و اگر مهلت او به مقدارکارهاي واجب نماز است، بايد در وقتي که مهلت داردفقط کارهاي واجب نماز را بجا آورد و کارهاي مستحب آن مانند اذان و اقامه را ترک نمايد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 308) اگر به مقدار وضو و نماز مهلت پيدا نمي کند و در بين نماز چند دفعه بول از او خارج مي شود، وضوي اول کافي است ولي چنانچه مرضي دارد که در بين نماز چند مرتبه غائط از او خارج مي شود که اگر بخواهد بعد از هر دفعه وضو بگيرد سخت نيست، بايد ظرف آبي پهلوي خود بگذارد و هر وقت غائط از او خارج شد، وضو بگيرد و بقيه نماز را بخواند.

(مساله 309) کسي که غائط پي در پي از او خارج مي شود که وضو گرفتن بعد از هر دفعه براي سخت است، اگر بتواند مقداري از نماز را با وضو بخواند، بايد براي هر نماز يک وضو بگيرد.

(مساله 310) کسي که بول پي در پي از او خارج مي شود، اگر بين دو نماز قطره بولي از او خارج نشود مي تواند با يک وضو هر دو نماز را بخواند و قطره هايي که بين تنماز خارج مي شود، اشکال ندارد.

(مساله 311) کسي که بول يا غائط پي در پي از او خارج مي شود اگر نتواند هيچ مقدار از نماز را با وضو بخواند، مي تواند چند نماز را با يک وضو بخواند، مگر اختياراً بول يا غائط کند يا چيز ديگري که وضو را باطل مي کند، پيش آيد.

(مساله 312) اگر مرضي دارد که نمي تواند از خارج شدن باد جلوگيري کند، بايد به وظيفه کساني که نمي توانند از بيرون آمدن غائط خودداري کنند، عمل نمايد.

(مساله 313) کسي که غائط پي در پي ا ز او خارج مي شود، بايد براي هر نمازي وضو بگيرد و فوراً مشغول نماز شود، ولي براي بجا آوردن سجده و تشهد فراموش شده و نماز احتياط که بايد بعد از نماز انجام داد، در صورتي که آنها را بعد از نماز فوراً بجا بياورد، وضو گرفتن لازم نيست.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 314) کسي که بول او قطره قطره مي ريزد بايد براي نماز به وسيله کيسه اي که در آن، پنبه يا چيز ديگري است که از رسيدن بول به جاهاي ديگر جلوگيري مي کند، خود را حفظ نمايد. واحتياط واجب آن است که پيش از هر نماز مخرج بول را که نجس شده آب بکشد، و نيز کسي که نمي تواند از بيرون آمدن غائط خودداري کند، چنانچه ممکن باشد بايد به مقداري نماز از رسيدن غائط به جاهاي ديگر جلوگيري نمايد. و احتياط واجب آن است که اگر مشقت ندارد، براي هر نماز مخرج غائط را آب بکشد.

(مساله 315) کسي که نمي تواند از بيرون آمدن بول و غائط خودداري کند، در صورتي که ممکن باشد و مشقت و زحمت و خوف ضرر نداشته باشد، بايد به مقدار نماز از خارج شدن بول و غائط جلوگيري نمايد، اگر چه خرج داشته باشد. بلکه اگر مرض او به آساني معالجه شود، احتياط واجب آن است که خودرا معالجه نمايد.

(مساله 316) کسي که نمي تواند ازبيرون آمدن بول وغائط خودداري کند، بعد از آنکه مرض او خوب شد، لازم نيست نمازهائي را که در وقت مرض مطابق وظيفه اش خوانده قضا نمايد. ولي اگر در بين وقت نماز، مرض او خوب شود، بايد نمازي را که در آن وقت خوانده، دوباره بخواند.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

چيزهائي که بايد براي آنها وضو گرفت

(مساله 317) براي شش چيز بايد وضو گرفت:

اول:براي نمازهاي واجب غير از نماز ميت.

دوم: براي سجده و تشهد فراموش شده، اگر بين آنها و نماز حدثي از او سر زده مثلاً بول کرده باشد، ولي براي سجده سهو واجب نيست وضو بگيرد.

سوم: براي طواف واجب خانه کعبه.

چهارم: اگر نذر يا عهد کرده يا قسم خورده باشد که وضو بگيرد.

پنجم: اگر نذر کرده باشد که جائي از بدن خود را به خط قرآن برساند.

ششم: براي آب کشيدن قرآني که نجس شده يا بيرون آوردن آن از مستراح و مانند آن، درصورتي که مجبور باشد دست ياجاي ديگر بدن خود رابه خط قرآن برساند، ولي چنانچه معطل شدن به مقدار وضو بي احترامي به قرآن باشد، بايد بدون اينکه وضو بگيرد، قرآن را از مستراح و مانند آن بيرون آورد، يا اگر نجس شده آب بکشد و تا ممکن است از دست گذاشتن به خط قرآن خودداري کند.

(مساله 318) مّس نمودن خط قرآن، يعني رساندن جائي از بدن به خط قرآن براي کسي که وضو ندارد حرام است. ولي اگر قرآن را به زبان فارسي يا به زبان ديگر ترجمه کنند، مس آن اشکال ندارد.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

(مساله 319) جلوگيري بچه و ديوانه از مس خط قرآن واجب نيست، ولي اگر مس نمودن آنان بي احترامي به قرآن باشد، بايد از آنان جلوگيري کنند.

(مساله 320) کسي که وضو ندارد، حرام است اسم خداوند متعال را به هر زباني نوشته شده باشد مس نمايد. و مس اسم مبارک پيغمبر و امام و حضرت زهرا(عليهم السلام) هم اگر هتک و بي احترامي باشد، حرام است. و بنابر احتياط مستحب چنانچه بي احترامي هم نباشد، مّس ننمايد.

(مساله 322) کسي که يقين دارد وقت داخل شده، اگر نيّت وضوي واجب کند و بعد از وضو بفهد وقت داخل نشده، وضوي او صحيح است.

(مساله 323) مستحب است انسان براي نماز ميت و زيارت اهل قبور و رفتن به مسجد و حرم امامان(عليهم السلام) وضو بگيرد، و همجچنين براي همراه داشتن قرآ ن و خواندن و نوشتن آن و نيز براي مس حاشيه قرآن و براي خوابيدن، وضو گرفتن مستحب است و نيز مستحب است کسي که وضو دارد دوباره وضو بگيرد و اگر براي يکي از اين کارها وضو بگيرد، هر کاري را که بايد با وضو انجام داد، مي تواند بجا آورد مثلاً مي تواند با آن وضو نماز بخواند.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

[align=CENTER]

چيزهائي که وضو را باطل مي کند

(مساله 324) هفت چيز وضو را باطل مي کند:

اول: بول

دوم:غائط

سوم: باد معده و روده که از مخرج غائط خارج مي شود.

چهارم: خوابي که به واسطه آن چشم نبيند و گوش نشنود ولي اگر چشم نبيند و چشم گوش بشنود وضو باطل نمي شود.

پنجم: چيزهائي که عقل را از بين مي برد مانند ديوانگي و مستي و بيهوشي.

ششم: اسستحاضه زنان که بعداً گفته مي شود.

هفتم: کاري که براي آن بايد غسل کرد، مانند جنابت.

[/align]

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر
مهمان
این موضوع برای عدم ارسال قفل گردیده است.

×