رفتن به مطلب
KaMi

زندگی نامه شاعر بزرگ فایز دشتی

پست های پیشنهاد شده

محمد علی دشتی متخلص به فایز و مشهور به فایز دشتی، شاعر دوبیتی سرای جنوب ایران به سال ۱۲۵۰ هجری قمری در کردوان روستايي در منطقه دشتی قدیم متولد گرديد و پس از هشتاد سال زندگي در سال 1330 قمري (1289 ش) در گزدراز درگذشت.[۱]

 

 

از قدیم گاه در تصنیفات آثارش او را فایز دشتستانی نامیده‌اند که فایز دشتی صحیح تر است و جایی برای مناقشه باقی نمی‌گذارد.

 

وی از بزرگترین دو بیتی سرایان ایرانی می باشد. دوبیتی‌های وی سیاق فهلویات قدیم را دارد و پس از اشعار باباطاهر همدانی بخصوص در ادبیات و فرهنگ عامه شناخته شده‌است. البته تفاوت ماهوی اش با اشعار باباطاهر این است که بجای سوز راستین و عرفانی و معنوی اشعار باباطاهر اشعارش از سوز هجران تعلق مجازی و دربردارنده درد زمانه و بر مبنای درد روستایی می‌باشد و ارزش فولکلوریکی در فرهنگ عامه دارد.

 

 

او در دوبیتی‌هایش بیشتر از هر چیز عشق به پری و بیان سوز هجرانش را به نمایش می‌گذارد. زائر محمدعلی فایز دشتی به سال ۱۳۳۰ هجری شمسی درگذشته و در عتبات عراق مدفون می‌باشد.

 

 

از دوبیتی‌های اوست:

لب و دندان و چشم و زلف و رخسار

بر و دوش و قد و بالا و رفتار به جنت حور اگر فایز چنین است

بر احوالت به محشر گریه کن زار

 

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

×