رفتن به مطلب
lovely-girl

راه رفتن روی نوك پنجه در كودكان

پست های پیشنهاد شده

راه رفتن روی نوك پنجه در كودكان راه رفتن طبیعی

راه رفتن طبیعی, به راه رفتن پاشنه- پنجه گفته می‌شود و این بدان معنی است كه زمانی كه پا به سمت جلو در حال حركت است در ابتدا پاشنه آن به زمین برسد. سپس در مرحله ایستادن (Stance) بدن از روی اندام می‌گذرد و سرانجام پا روی نوك انگشت شروع به بلند شدن می كند. زمانی كه پا روی نوك انگشت است, پای دیگر روی پاشنه است. بنابراین در راه رفتن طبیعی هیچگاه كودك نباید روی نوك انگشت دو پا بایستد.

راه رفتن روی نوك پنجه یك پا (یك طرفه)

1- یكی از شایعترین علل این است كه یك پا كاملا كوتاه است و اگر بیش از 3 سانتی متر كوتاه باشد, كودك اغلب با راه رفتن روی نوك پنجه جبران خواهد كرد طوری كه پا به زمین برسد.

2- یا اینكه كودكی كه در یك پا اسپاستی سیتی داشته باشد.

 

3- بیماری كه التهاب شدید تاندون آشیل دارد،درد در پشت عضلات ساق[ یا التهاب شدید آپوفیز پاشنه]درد پاشنه[ برای كاهش فشار روی تاندون آشیل خود ممكن روی نوك انگشت راه برود.

 

4- علت نادر راه رفتن نوك پنجه یك طرفه كودك فقط می تواند همانژیوم عضلات عمقی ساق(hemangiona) باشد كه آن نئوپلاسم (تومور) عروقی است كه منجر به تورم عضلات ساق می شود.

راه رفتن روی نوك پنجه هر دو پا (دو طرفه)

علت اصلی رایج راه رفتن روی پنجه ناشناخته است (علت شناخته شده‌ای ندارد), به همین خاطر راه رفتن روی پنجه عادتی نیز نامیده می شود. راه رفتن روی پنجه ها بین 10 تا 18 ماهگی هنگامی كه كودك راه رفتن را می آموزد كاملا عادی است. این امر در برخی كودكان به سادگی عادت می شود, هنگامیكه از آنها بخواهید كه به طور صحیح راه بروند, آنها پاشنه‌هایشان را قبل از پنجه‌هایشان روی زمین می گذارند. ولی زمانی كه آنها تمركز نمی‌كنند به راه رفتن روی پنجه‌هایشان بر می‌گردند. همچنین در كودكان فلج مغزی رایپلژی اسپاستیك خفیف خیلی شایع است.

 

بیماریهای نادری كه می توانند علت راه رفتن روی پنجه هر دو پا در كودكان شوند, شاركوماری توث, نورپاتی محیطی یا دیستروفی عضلانی دوشن و حتی بیماریهای خیلی نادری مثل اوتیسم, اسكیزوفرنی و سرانجام آنومالی‌های طناب نخاعی و MS نوع جوانان است.

 

شروع اولیه راه رفتن روی پنجه كه مشخص شده است, درست سه ماه پس از راه رفتن كودك می باشد. به علاوه دو علت شایع آن, یكی راه رفتن روی پنجه ناشناخته و دیگری فلج مغزی دایپلژی اسپاستیك هستند.

درمان

بیشتر كودكان برای درمان لازم است كه به كاردرمان, متخصص ارتوپدی و نورولوژیست مراجعه كنند. راه رفتن روی پنجه ناشناخته ممكن است فقط با مراقبت بیماری و امید به اینكه سرانجام راه رفتن روی پنجه كودك با بزرگتر شدن و رشدش, درمان بشود.

 

اگر شما می خواهید اسپاسم عضلات ساق را كنترل كنید آنوقت پزشكان ممكن است تلاش كنند كه فقط آنرا با یك AFD ثابت نگهدارند. اگر علت آن سفتی تاندون آشیل است آنوقت ممكن است جراحی لازم باشد. شایعترین عمل, عمل رهاسازی گاستروكنیموس است. روش دیگر می تواند گچ گیری به منظور تصحیح تاندون آشیل باشد.

 

تمییز دادن بین راه رفتن روی پنجه ناشناخته و فلج مغزی دایپلژی اسپاستیك خفیف خیلی سخت می باشد. آن به نظر ساده می رسد اما اینطور نیست؛ زیرا هر دو بیماری ارتباط زیادی با تولد نارس (Premature Birth), تأخیر تكاملی و سنتی تاندون آشیل دارد. به هر حال علامت خوبی وجود دارداگر كودك می تواند به طور كاملا طبیعی راه برود وقتی از او بخواهید, بیشترین احتمالی كه وجود دارد این است كه ممكن است كودك راه رفتن روی پنجه ناشناخته داشته باشد.

 

برای راه رفتن روی پنجه روانی (عصبی) هیچ مقاله‌ای درباره چگونگی درمان آن وجود ندارد. این نوع راه رفتن در كودكان اسكیزوفرن, اوتیستیك یا اختلال یادگیری دیده شده است.

 

كودكان فلج مغزی دایپلژی اسپاستیك نیز تقریبا همیشه شروع اولیه راه رفتن پنجه‌ای دارند. سابقه فامیلی آنها منفی است و می بایست آسیبهای نورون محركه فوقانی یا EMG داینامیكی كه غیر طبیعی است داشته باشند.

 

اگر آنها اسپاسم تاندون آشیل داشته باشند شما می توانید از بِرِیس استفاده كنید. اگر بیمار كوتاهی داینامیك داشته باشد درمان آن با بِرِیس خیلی سخت است و دكتر تا حد ممكن سعی می كند با گچ گیری یا بوتاكس عضله را ضعیف كند و سپس درمان با بِرِیس را ادامه دهد.

 

اگر آشیل كاملا سفت باشد آنگاه عمل طویل سازی استفاده می شود و همچنین اگر بیمار به طور قابل توجهی به صورت خم راه برود ممكن است طویل سازی همسترفیگ نیز انجام شود.

به اشتراک گذاری این ارسال


لینک به ارسال
به اشتراک گذاری در سایت های دیگر

×